Sevilme Uğruna Kendinden Vazgeçmek: Onaylanma İhtiyacının Karanlık Yüzü
“Sevilmek için kendini silmek, görünür olmak değil; kaybolmaktır.”
Onaylanma ihtiyacı insanîdir. Görülmek, kabul edilmek ve sevilmek ruhsal gelişimin temel ihtiyaçları arasındadır. Ancak bu ihtiyaç, kişinin kendi sınırlarını, arzularını ve duygularını sürekli geri plana atmasına yol açtığında yıkıcı bir hâl alır. Sevilme uğruna kendinden vazgeçmek, dışarıdan uyum gibi görünse de içeride derin bir kopuş yaratır.
Bu kopuş, çoğu zaman fark edilmeden ve “iyi insan olmak” maskesiyle yaşanır.
Onay İhtiyacının Kökeni: Koşullu Sevgi Deneyimi
Onaylanma ihtiyacının yoğunluğu çoğu zaman erken ilişkilerde şekillenir. Sevginin koşullu yaşandığı ortamlarda büyüyen birey, kabul görmek için kendinden ödün vermeyi öğrenir.
- “Sessiz olursam sevilirim.”
- “İtiraz etmezsem terk edilmem.”
- “Başkalarını mutlu edersem değerliyim.”
Bu inançlar zamanla içselleşir. Yetişkinlikte kişi, kendi duygularını bastırarak ilişkide kalmayı güvenli bulur. Sevilmek, kendin olmakla değil; uyum sağlamakla eşleşir.
Kendinden Vazgeçmenin Günlük Hayattaki Görünümleri
Kendinden vazgeçmek her zaman dramatik biçimlerde ortaya çıkmaz. Çoğu zaman küçük, sürekli ve sessizdir.
- “Hayır” diyememek
- Kendi ihtiyaçlarını önemsememek
- Sürekli karşı tarafı anlamaya çalışmak
- Kırıldığını dile getirememek
- Sınır ihlallerini tolere etmek
- İlişkide kendini belirsiz hissetmek
Bu süreçte kişi, ilişkide varlığını sürdürür ama kendi iç dünyasından giderek uzaklaşır. Seviliyor olabilir; fakat tanınmıyordur.
Onay Aldıkça Derinleşen Boşluk
Paradoksal olarak, kişi ne kadar çok onay alırsa içsel boşluk o kadar büyüyebilir. Çünkü onay, gerçek benliğe değil; sunulan uyumlu versiyona verilir. Bu da şu soruyu doğurur:
“Beni seviyorlar ama ben kimim?”
Bu noktada ilişkiler doyurucu olmaktan çıkar. Kişi sevilse bile güvende hissetmez; çünkü sevilen şeyin kendisi olup olmadığından emin değildir. Onay bağımlılığı, kişinin özsaygısını dış dünyaya teslim etmesine neden olur.
Sonuç: Sevilmek Kendinden Vazgeçmeyi Gerektirmez
Sağlıklı bir ilişkide sevgi, uyum karşılığında verilmez. Sevilmek, kendini silmek değil; kendin olarak görünmektir. Onaylanma ihtiyacı fark edildiğinde, kişi ilk kez şunu deneyimler: reddedilme riskine rağmen kendisi gibi olabilmeyi.
Bu risk, özgürleştiricidir.
Çünkü gerçek bağ, ancak iki kişinin de kendini saklamadan var olabildiği yerde kurulur.
Sevgi, kendinden vazgeçtiğinde değil; kendinle kaldığında derinleşir.
